Özledim

Döneli aşağı yukarı 1 buçuk ayı geçti. Ama ben geldiğim ilk günden beri çok özlüyorum.Oradayken aramızda konuşuyorduk ve dönünce bu kadar fazla özlem duymayacağımızı, hayat koşuşturmacası içinde bunu düşünmeye pek fırsat bulamayacağımızı düşünüyorduk.Yanılmışız.Her birimiz yanılmışız.Açıkçası içimdeki özlem gün geçtikçe büyüyor.Her gün resimlere bakıyorum.Belki bir çare olur diye ''How to survive after Erasmus Life'' adlı bir gruba bile üye oldum.İşe yaradı mı? Hayır.Tesadüfün böylesi, şu an Erkin Koray'dan ''Öyle bir geçer zaman ki'' çalıyor.Zaman öyle bir geçti ki geriye sadece fotoğraflar, suratlarda oluşan tatlı tebessümler kaldı.Artık her gün en az bir defa resimlere bakıyorum.O anılarım, yaşanmışlıklarım gözümün önüne gelip, içime işliyor.Oradaki insanları ortamı özlüyorum.Bu yıl ne zaman Salerno dışına gezmeye çıksam, her döndüğümde içimi tarif edilmez bir huzur kaplıyordu.Bu sadece bana değil, hepimize oluyordu. Orası bizim evimiz olmuştu. Mutlu ve huzurlu yuvamız. Arkadaşlığın, birbirine saygı duymanın, farklı kültürleri tanımaya çalışmanın, herkesin ne olursa olsun mutlu olmaya çalıştığı bir yuva.Önyargısız, herkesin huyu suyu ne olursa olsun sadece mutlu olmak, hayatta yepyeni bir maceraya atılmak için geldiği bir ortamdı bizimki.