Ne diyebilirsin ki...

Şu hayatta ne olup biteceğinden ne kadar emin olabilirsin? Hiç olamazsın.. Kim derdi ki onların haklı çıkacağını, ona o kadar inandığın zaman.. Nasıl bilebilirdim ki, her şeyin boş yere olduğunu.. Bütün çabaların, mücadelelerin bir hiç uğruna olduğunu nereden bilecektin ki? Düşündüğün zaman boğulacağın bir ihtimaller denizinde aldığın kararın doğru olup olmadığını nereden bilebilirsin? Her zaman yüreğinin sesini dinlediğinde, o yüreğinden gelen sesi başka yürekler etkilemişken, sen şimdiye kadar karşılaştığın yüreklerin karışımıyken, o verdiğin karar ne kadar senin kararındır? O kadar çok değişken var ki kimini seçiyosun seni göklere çıkartıyor, kimi dibe vurduruyor. O diptede, en yüksektede her zaman tek başınasın. Şu hayatta hep tek başına kalıyorsun. Kendi kendine.. Kimse yok orada.. Sadece sen ve sen.. Başka hayatlardan etkileniyorsun, her şey birbirine bağlı.. Elinde olmayan şeylerden kaçmak istiyorsun ama nereye gidersen ne yaparsan yap, seni buluyorlar.. Onlardan kurtulmak istiyorsun ama nafile.. İşin acı yanı bu durumlar seni sen yapan.. Acı seni olgunlaştıran, yaşanmışlıklar seni yaşatan.. Bana istediğim kapıları açmayacak bir kapıyı açtım ve içeri girdim.. Şimdi bu bir hikaye olsa, o açtığım kapıdan çıkar üstünde bir daha açmamak üzere en kral kiliti takardım. Ama hayat ne bir hikaye ne de yaptıklarını geri sarabileceğin bir video. Hayat bu ne kitap gibi ne yaparsan yap, en fazla yapacağın şey üstüne bir sayfa açmak. Şimdi okuduğun sayfa önceki sayfaları silmiyor aksine o sayfalar olmasa şimdi sen bu sayfada olmazdın. Ama ne yazık ki her kitap mutlu sonla bitmiyor. Hayat bu şakası yok, bir kitap seçme hakkın var, o kitabı seçtin mi istesende istemesende sonuna kadar gideceksin. Ama bildiğimiz kitaplardan değil hayat, canın sıkılınca sonunu öğrenemiyorsun, okuyarak öğrenmen gerekiyor, tek bir sayfa bile atlayamazsın. Yaşayarak öğreniyoruz işte.. Şarkıdaki gibi de değil ki hayat.. Sil baştan başlayamıyorsun, hayatı sıfırlayamıyorsun, unutamıyorsun. Nasıl yapabilirsin ki bunları? Yapamazsın işte, yaptırmazlar. Onlar izin verse, sen izin vermezsin kendine.. Hayat, kitap aynı şey.. Her hayat ayrı bir kitap, her kitap ayrı bir hayat.. Kitabı kendin yazdığını düşünürsün, büyük ölçüde sen yazarsın zaten ama tek başına sen olsan ne o kitap kitaba benzer ne o hayat hayata benzer. Başka hayattan beslenmek, öğrenmek tamamen sana kalmış birşey.. Çok hayata şahit oldum, onlara belli etmeden çok şeyler öğrendim onlardan, farklı gözlerden baktım, farklı şeyler gördüm, yaşadım. İnişli, çıkışlı, mutlıu, mutsuz bir sürü şeyler gördüm.. Gördüğüm en çarpıcı şey neydi diye sorarsam kendime, cevabım her hayatın kendi içinde çarpıcı anları olduğu.. Ama hepsinde, hepimizde bir tane ortak nokta var.. O ortak nokta hepimizin hayatında kırılma noktaları olduğu.. Hayatı şekillendiren bu işte, o noktadan sonra ne yaptığın.Ben bir türlü toparlayamadım, onunla beraber yaşamaya çalışıyorum, onu orada bırakmaya çalışıyorum ama o bana yapıştı. Bu zamana kadar gitmedi, bundan sonrasınıda bilmiyorum.. Çok şey değiştirdi, çok şey aldı götürdü benden. O kadar ki artık birçok şeye şaşırmıyorum bile.. İhanetler, yalanlar, ikiyüzlülükler bile.. Bunları ne zaman görsem aynı filmi bir daha izlemiş gibi oluyorum.Bir kere izlediğin bir filmi bir daha izlesen ne kadar şaşırabilirsin ki.. Hayat işte, ne diyebilrsin ki..