Ben küçükken bana bazen balon alırlardı. Bırakınca uçan balonlar var ya, en sevdiğim onlardı. Onlarla gökyüzüne mesaj yollardım. Orada beni dinleyen birileri vardı, hiç görmediğim ama hissettiğim. O balon uçarken izlemek, sanki uçan benmişim gibi bir his uyandırırdı bende. O balon uçardı, kaybolurdu ama patlamazdı. Şimdi büyüdüm ve o balonun, o balonların patladığını biliyorum. Büyüdükçe sürekli bir şeyler patlıyor zaten. Çocukken sorarlar ya, büyüyünce ne olmak istiyorsun diye. Ben hep pilot olmak isterdim. Büyüyünce pilot olamayacağımı da anladım, bu da patladı yani.
Büyüdükçe hayaller balon oldu, gerçekler iğne.
Küçükken de hayaller balondu ama annemin iğnesinden başka hiçbir iğne patlatamazdı onları, annem de hiç patlatmadı zaten. Dedi ama yapmadı.
Şimdi bir sürü kişi balonları patlatmaya çalışıyor, kendi balonuna yer açmak için. Bir de ne kadar balon varsa hepsi uçsun diyenler var.
Keşke herkesin balonu uçsa ve hiç patlamasa, tıpkı çocukluktaki gibi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder